Search Results Archives: December 2009
The Animal Anti-Cruelty League ( http://www.aacl.co.za/ ) needs to sell 400 more of their Home Planners ( http://www.retailcallcentres.com/content.asp?sku=aaclphoe ) to make their target for 2010.
If you feel like supporting them with this, please click: http://www.retailcallcentres.com/Order.asp?sku=aaclphoe to order. If you don’t want it – give it as a gift.
Thanking you in advance!
Daar is die kinders wat ‘n skoolhoof se droom is. Die koeke en gatkruipers wat alles doen om die skoolhoof en onderwysers te beïndruk. Dan is daar diegene wat net saamvloei en nie uitsonderlik goed doen nie en ook nie baie stout is nie. Dan is daar…
Die Vrydagmiddag is ek en Mark daar by Andre se plek. Hy bly in ‘n rondawel in die agtertuin en ons sit lekker en rook. Andre blaai deur ‘n Scope en ons gesprek, met tussenposes van “Check hierdie girl se lekker pramme!” en dan wys hy eers die bladsy in die Scope vir almal, handel oor hoe diep erg kak skool is.
“My gat is rou gebliksem die week,” sê Mark en trek sy gesig skeef. “Ek kan skaars sit!”
“Dis nog niks. My hele gat is blou-pers,” gooi ek my deeltjie by en trek my broek af om hulle te wys.
“Ag nee sies man!” kla Andre. “Ek check girls uit en wil nie jou gat sien nie!” Hy blaai verder deur die Scope. “Check hier! Ek’s seker hier steek ‘n dooshaar uit,” sê hy en wys ons die foto in die Scope van ‘n vrou wat wydsbeen op ‘n stoel sit. Sy het ‘n piepklein bikini-broekie aan en daar is sterretjies wat die tepels van haar tiete bedek.
Ek bekyk die foto van naderby. “Nee, dis nie ‘n dooshaar nie,” sê ek en Mark gryp die tydskrif.
“Nee,” beaam hy. “Dit is net ‘n skaduwee strepie.”
Andre vat die Scope en gooi dit eenkant toe op die vloer. Hy trek ‘n vuurhoutjie, steek ‘n sigaret aan en blaas die rook dak toe. “So, wat gaan ons aan die hoof doen? Ons skuld dit vir Sandra.”
“Gaan gooi een van sy vensters stukkend,” stel ek voor.
“En wat nog?” vra Mark. “Ons is mos drie. Jy breek ‘n venster en ek sal sy swembad gaan opfok deur kunsmis daarin te gooi. Die alge sal grasgroen groei.”
“Right, in die garage staan petrol,” sê Andre.
“Nee, fok ou! Wat wil jy met petrol maak?” vra Mark verbaas. “Ons soek nie die pigs op ons gatte nie.”
“Relax man. Ek gaan dit op sy gras gooi dat sy gras vrek,” sê Andre.
“Cool! Maar ek sal obvious die ruit heel laaste moet breek, want dit maak ‘n geraas,” sê ek en steek vir my ook nog ‘n sigaret aan.
“Ja,” sê Mark. Ek sal eerste gaan en die kunsmis in sy swembad gooi. Terselfdertyd kan Andre die petrol op sy voorste grasperk gooi en ons as ons twee klaar is, reg op ons fietse om te jaag, gooi jy die ruit uit en dan spark ons.”
“Hoe laat gaan ons?” vra Andre wat al weer besig is om deur die Scope te blaai.
“Ek dink ons moet vroeg gaan. So agtuur,” sê Mark en druk sy sigaretstompie in ‘n leë skoenpolitoer blikkie dood. “Dan kan ons iewers gaan hang waar mense ons sien, om ‘n alibi te kry.”
“Maar die bure of iemand kan ons sien. Die mense slaap nog nie daai tyd nie,” haak ek vas.
“Ons sal net kyk. As die venster gebreek is, is dit in elk geval net tien sekondes as ons hard trap en ons is in ‘n ander straat.”
“Ja, wat’s jou case nou skielik?” vra Andre. “Laas het ons ‘n ruit helder oordag uitgeskiet. Chicken jy uit?”
“Nee, ek sê maar net.”
“Ons kom seweuur hier bymekaar,” sê Mark, kak kliphard en ons spat by die rondawel uit.
Op pad huis toe, begin daar ‘n plan in my agterkop te vorm. Daai twee wil mos so vroeg in die aand gaan. Alibi kamstig, ga! Vroeg saans het mens iets nodig wat die aandag van die voortvlugtiges sal aftrek. Chicken, ek? Hahaha!
Ma en Tannie Lettie het lekker gesit en drink toe ek by die huis aankom en my skaars opgemerk. Ek het nog heelwat om af te handel as ek seweuur by Andre wil wees. In die volgende uur en ‘n half moet ek my goed agtermekaar kry.
Kwart voor sewe gaan haal ek ‘n paar glas ghoens uit die boks onder in my kas waar albasters, tennisballe en allerhande ander goed in is en toets my kettie deur die velletjie vas te knyp en die rekke ver uit te rek dat hulle dun raak. Die haasrek was nog nuut. Alles in orde.
Seweuur sit ek my fiets op die gras buitekant Andre se rondawel neer en stap binne. ‘n Klein Coke-botteltjie vol petrol staan op sy lessenaar. Mark is natgesweet en beduie na ‘n rugsak toe. “Fokkit, hoeveel kunsmis het jy gebring?” vra ek.
“Vyftien kilogram sak. Die swembad is groot.”
“Ja, sal seker genoeg wees.” Ek sê niks oor die piepklein botteltjie petrol nie.
“Dis al wat in die garage was,” verduidelik Andre self. “Ons kan nie nou gaan petrol koop nie. Dit sal verdag lyk.
“Daai is genoeg,” sê ek. “Right, kom laat ons waai.”
“Wag, waarnatoe gaan ons as ons klaar is?” vra Mark.
“Sommer na my huis toe. Ma en Tannie Lettie is daar en ons kan daar rondhang. Daar is ses biere in die yskas ook.”
Al is die naglug koel, voel ek hoe die sweet teen my gesig aftap terwyl ons na die skoolhoof se huis toe ry. Dit is nogal ‘n entjie, want hy bly in een van die meer gegoede buurte. Dit is egter nie die afstand wat my laat sweet nie, maar die plan waarvan die ander twee nie weet nie.
Naby aan die hoof se huis ry ons stadiger. Die buurt is stil. Ons sit ons fietse agter ‘n groot struik neer en Mark gaan met sy kunsmis. Hy sluip versigtig aan die kant van die huis verby en klim oor die lae hekkie na die agterplaas toe. Ek sweet verskriklik. Toe hy na ‘n ruk weer te voorskyn kom, kon ek sommer sien sy rugsak is leeg.
Andre staan nog ‘n rukkie in die donker, kyk heen en weer en sprinkel dan die petrol op die grasperk. Die hoof het nie juis beddings in sy voortuin nie, maar die grasperk is diep groen en pragtig.
Ons klim op ons fietse en toe ons seker is daar is niemand in die straat nie, haal ek ‘n ghoen uit my broeksak en die kettie voor by my broek onder my hemp uit. Ek kan die flikkering van ‘n lig, seker die televisie s’n, sien deur die gordyn. Ek plaas die ghoen in die velletjie, knyp dit vas en trek die rekke so ver as moontlik terug. Ek laat gaan. Die venster spat in duisende stukke. Andre en Mark laat waai. My hande bewe. Ek pluk die groot rooi klapper uit my broeksak en trek sommer ‘n hele paar vuurhoutjies gelyk. Die lont van die klapper sis en ek gooi dit na waar ek gesien het Andre die petrol gesprinkel het. Ek hoor nog iets wat klink soos ‘n ruit wat breek. Ek kyk nie eers om te sien waar die klapper land nie maar trap my fiets so hard soos wat ek kan.
In my gedagtes tel ek. Een, twee, drie… agt… en ek hoor die harde knal. Nogal nie sleg nie. Vroeër vanaand het ek met die lengte van die lont geëksperimenteer totdat ek dit so naby as moontlik aan tien sekondes se brandtyd kon kry.
Ons jaag nie in ‘n groep terug nie. Elkeen draai in strate af soos hy lus het. Toe ek dink ek is veilig, ry ek lekker rustig terug huis toe. Die polisiesirenes wat klink asof dit in die rigting van die hoof se huis beweeg, laat my net klein bietjie kriewelrig voel.
Toe ek by die huis indraai, vlieg Mark en Andre iewers uit die donker uit. In die straatlig is hulle gesigte spierwit en hulle oë groot gerek. “Wat de fok? Wat de fokken fok?” vra Mark en hy klink amper histeries.
“Etter bliksem, ou!” is al wat Andre uitkry.
“Relax man, dit was net ‘n cracker,” probeer ek hulle kalmeer. “For fuck sakes, praat net sagter, die hele buurt kan seker hoor wat julle sê.”
Ons steek sigarette aan en begin toe die hele petalje bespreek. “Fok ou, toe ek ook ‘n ruit uitskiet hoor ek net ‘n sisgeluid en later een moerse slag toe ek al ‘n paar strate verder is,” sê Andre eerste.
“Wat!?” en ek onthou van iets wat ook soos glas geklink het wat breek net toe ek die klapper gegooi het.
“Ja, toe jou ruit kak toe haal ek oor,” sê Andre. “En hoor wat het Mark nog daar by die swembad gedoen.
“Die Kreepy-Krauly uitgetrek met pyp en al en langs die swembad neergesit, daai swembad pomp was aan en kry nie water nie, so teen die tyd het die motor al poer in sy moer in uitgebrand.”
Kunsmis in die swembad, petrol wat die gras moes laat vrek en een stukkende venster het dus verander in kunsmis in die swembad, ‘n swembadpomp so motor wat seker al uitgebrand het, petrol op die gras, ‘n venster wat aan skerwe geval het, ‘n klapper wat op die gras geval het, nog ‘n venster wat aan skerwe geval het en die klapper wat hopelik die petrol op die gras aan die brand gesteek het toe dit ontplof het.
“Gielieeee! Is dit jy?” roep Ma skielik uit die kombuis.
“Kom ons gaan klap daai biere, ” sê ek vinnig vir Mark en Andre. “Ja, Maaa!” roep ek terug.
Ons het ons fietse in die agterjaart gaan neersit en doodluiters die huis binnegestap. Ma was besig om Tannie Lettie se hare in te draai en Ma self se hare was styf ingedraai met ligpienk en ligblou krullers.
“Het julle al geëet vanaand?” vra Ma. “Julle kan braai as julle wil. Dis nou maar eers halfnege.”
Ek vra nie eers vir Andre en Mark nie. “Dankie, Ma,” en ek gee haar ‘n drukkie.
“Bring tog vir ons bietjie ys,” sê Tannie Lettie.
“Sure, Tannie Lettie, sure.” En toe val dit my ook skielik by. “Ma, moet ons vir Ma en Tannie Lettie ook braai?”
“Kind, jy moenie jou taal so mix nie. Ja, asseblief. Daar’s ekstra bier vir julle in die yskas. Braai en ontspan julle ook. Jy lyk vir my so ge-stress.”
“Ja, relax, kinders!” kekkel Tannie Lettie. “Standerd nege is nie maklik nie, hoor.”
“Ja, fok tog, as jy maar net kon weet,” mompel ek binnesmonds toe ek al by die kombuisdeur uit is.
Ons staan in die agterplaas en op die grond, binnekant ‘n vierkant wat met bakstene gepak is, lê ‘n groot stapel hout. Die hoëtroustel in my kamer se luidsprekers is op die vensterbak staan gemaak en musiek vul die agterplaas.
Ek rol koerantpapierbolletjies om onder die hout in te druk en aan die brand te steek. Ek voel ‘n pluk aan my hempsmou. Andre se hele lyf bewe en hy praat met moeite.
“Julle w..weet wat Sandra, my s…s…sussie gedoen het,” praat hy tussen snikke deur en die pyn sit diep in sy stem.”
Sandra, Andre se tweelingsussie het haarself in die garage opgehang. Ons weet daarvan. Ons ken die pyn wat hom folter. Ek en Mark bly woordloos staan.
“Daai fokken poes! Daai fokken etterlike poes! Daai fokken bliksemse kaksel! Sy het my vertel!” en die rou, seer snikke skeur deur Andre. “Die aand voor…voordat sy… haarself… gehang het…” Andre sak op sy knieë neer. “Hy het haar drie jaar terug, in Standerd 6, hy het gesê sy is mooi en toe… toe…”.
Andre staan op. “Hy het gesê sy is mooi en aan haar gevat en haar daar in sy kantoor verkrag. DIE FOKKEN KONT!!! KONT!!! KONT!!!!” Andre sak weer neer en huil so erg dat hy nie kan asemhaal nie.
In die garage lê stukke ‘square tubing’ waarmee Pa nog ‘n druiweprieel wou aanmekaar gesweis het.
Die skoolhoof. Steunpilaar van die samelewing. Gesaghebber. Opperhoofman oor meer as seshonderd kinders.
Sy grasperk ruik na gebrande gras. Hy probeer planke voor die stukkende vensters sit.
Die stukke ‘square tubing’ kloof sy oogbanke oop en vergruis sy ribbes. Slaan sy knieskywe aan flarde.
Die boeie vreet in ons polse in.
Die knieë in ons rûe slaan die wind uit ons uit.
Die selle is hard en koud, soos ons harte.
Die staatsaanklaer speel toneel en voer ‘n meesterstuk op.
Opsetlike saakbeskadiging, brandstigting, aanranding met die opset om ernstig te beseer.
Ons prokureur het ook darem sy deel gespeel, anders was dit poging tot moord.
Ten minste het ons iets papiere darem iets gewys toe ons by die verbeteringskool opdaag…
Die houtstapel in die agterplaas het nooit gebrand nie.
Bakkies Le Roux het direk na die voltooiing van twee jaar se Nasionale Diensplig by die Spoorweg sy loopbaan begin bou. Bakkies het hard gewerk en vinnig opgang gemaak. Na drie jaar het hy ’n hoë pos beklee by die Johannesburgse Stasie. Hy het met ‘n stadsnooi, Marietjie, wat in die Poskantoor in die middestad gewerk het, getrou en nie lank daarna was Klein Bakkies gebore. Hulle was ‘n gemiddelde, gelukkige gesin.
Bakkies het egter ook baie van partytjie gehou en gereeld in die oggende opgestaan met ‘n erge babbelas. Aan die begin het die mense hom geterg as hy ‘n kwaai aanval van wingerdgriep gehad het en later is ‘n wenkbrou of twee gelig. Die mense het Bakkies maar oorgesien en baie van sy kollegas het ook lekker hard gekuier.
Later moes Bakkies se hoofde hom aanspreek omdat hy ‘n regmaker of drie in die oggende gesluk het en redelik onvas op sy voete by die werk opgedaag het. Vir ‘n paar weke het dit goed gegaan, maar dan daag Bakkies weer dronk by die werk op, of vat die middag af. Party kere moes hy die hele dag afvat want hy was te dronk om te gaan werk. As Bakkies gedrink het, het hy ook baie gerook en sy vingers en tande was geel van die nikotienvlekke.
Bakkies se salaris van die Spoorweg tesame met Marietjie se salaris van die Poskantoor kon hulle goed laat lewe het, maar in hulle huishouding was daar min luukses. Bakkies se drinkgewoonte het die ekstra geld opgeslurp.
Bakkies was in diens van die Staat en die Staat het vir hulle werkers gesorg. Bakkies was dan ook later op staatsonkoste gestuur vir rehabilitasie. Bakkies het uitgedroog, maar nooit vir baie lank droog gebly nie. As hy dan weer die bottel gevat het, het hy ernstig gedrink en was vir dae so dronk dat hy nie eers geweet het of dit dag of nag was nie. Om hom uit so ‘n ernstige drinksessie te kry, moes die dokter se hulp ingeroep word.
Marietjie was altyd ‘n pragtige vrou met fyn gelaatstrekke en lang, pikswart hare. Haar donkerbruin oë het altyd gevonkel, haar gesig was keurig gegrimeer en haar klere stylvol. Bakkies se drinkery het Marietjie ook afgetakel. Haar hare was nie meer so goed versorg nie, want ‘n salon was te duur. Op haar gesig het diep plooilyne begin vorm en die vonkel in haar oë het verdof. As daar dalk ekstra geld was, kon sy ‘n stukkie materiaal koop om self klere te maak, maar meestal het sy haar klere gedra totdat dit amper heeltemal vodde was. Klein Bakkies het nie ‘n fiets gehad nie en sy skoensole was al deurgeloop en sy tone het gedruk voordat hy nuwes gekry het. Die wit Fiat wat hulle gehad het, se bakwerk was al dof gebleik in die son, vol duike en krapmerke en die sitplekke se bekleedsels uitgerafel. Die enjin het rukkerig geloop en by die uitlaatpyp het swart rook uitgeborrel.
Die dokter kon nie help nie, die dominee se gebede ook nie. Bakkies het bly drink. Daar was vanselfsprekend ook ander mense wat gewerk het vir hoër poste in diens van die Spoorweg en Bakkies het verplasings gekry, elke keer na ‘n kleiner dorp. Vanaf Johannesburg is hy na Vereeniging verplaas, toe na Potchefstroom, later na Bloemhof, toe na Sannieshof en uiteindelik na die klein stasie by Skeurberg.
Van Bloemhof na Sannieshof het Bakkies en Marietjie eers in die skeihof gedraai. Marietjie was heeltemal verflenter en al het sy gebid en gesmeek en gedreig, het Bakkies aangehou drink. Sy kon net nie meer nie.
Die trein het net een maal per maand by Skeurberg gestop om beeste op te laai. Dit was sommer saam met die trein wat Bakkies ook daar opgedaag het en in die rooibaksteen Spoorweghuisie langs die stasie gaan bly het. Bakkies het nie veel pligte daar gehad nie. Die tye wat Bakkies half nugter was, het hy laat die werkers die stasiegebou verf en die blombeddings met die madeliefies en kappertjies se rante netjies omspit. Die roostuin voor sy huisie het ook heel skaflik gelyk af en toe.
Dok Vermeulen het ook maar soms vir Bakkies ‘n inspuiting gegee om hom te laat slaap sodat hy kan uitdroog. Dominee het gebid en die mense mooi gevra om te help dat Bakkies nie drank in die hande kry nie.Tydens Nagmaal het Bakkies per ongeluk ‘n slukkie wyn in plaas van rooi druiwesap ingekry nadat hy vir twee maande lank nie ‘n druppel drank oor sy lippe laat vloei het nie. Kort daarna was hy so dronk by die huis dat hy moes rondkruip want hy kon net nie regop staan nie.
Die benoude reuk van drank en sigaretrook het permanent soos ‘n wolk om Bakkies gehang. Daar is bitter min mense, indien enige, wat kan sterk staan teen die onoortreflike oorredingsvermoë van ‘n geharde alkoholis soos Bakkies. By die hotel het Lewies homself voorgeneem om geen drank aan Bakkies te bedien nie, maar as Lewies sy oë uitgevee het, het Bakkies op die boek ‘n bottel sterk drank daar weg. Niks en niemand kon Bakkies van die drank af weghou nie. As niemand, maar niemand in die hotel vir hom ‘n dop wou gee nie, het hy by die plaaswerkers ‘n brousel bier gaan koop. Die dag toe hy nêrens drank in die hande gekry het nie, het hy by die kafee ‘n botteltjie goedkoop naskeermiddel gaan koop en dit afgesluk.
Van al die gerook het Bakkies ook emfiseem in sy longe ontwikkel en het aaklig gehoes en swaar asemgehaal.
Een van die werkers het vir Bakkies die oggend vroeg by sy huisie gekry. Hy was heeltemal bewusteloos gedrink. ‘n Gebreekte bottel het langs hom gelê en sy hande was gesny soos wat hy rondgekruip het. Die vloer was ook besmeer met bloederige vomeersel. Met die jare het Bakkies sy lewer so hard soos ‘n klip en sy ingewande stukkend gesuip.
Toe Dok Vermeulen opgedaag het, het Bakkies nog roggelend, snakkend na asem geteug, maar Dok het net sy kop geskud en iemand gestuur om vir Dominee te gaan roep nadat hulle Bakkies op sy bed gaan neerlê het. Bakkies se hele liggaam was vergiftig en sy lewer het die gees gegee. Taai slym het by Bakkies se mond uitgeloop toe hy ‘n uur later sy laaste asem uitgeblaas het. Dominee het Bakkies se hande op sy bors saamgevou en ‘n gebed gedoen voordat Dok die deken oor Bakkies se kop getrek het.
Bakkies kon lankal nie meer die premies vir ‘n begrafnispolis bekostig nie en sy boedel was ook insolvent. ‘n Paar mense die begrafnisdiens bygewoon. In die kerk was ‘n geraamde foto van Bakkies toe hy net begin werk het by die Spoorweg. ‘n Trots, vorse jong man in sy gladgestrykte uniform met skitterblink knope.
“Ma, ek wil see toe gaan,” neul ek aan die einde van Graad 2, so maand voordat die skole sluit vir die lekker lang Desembervakansie.
Ma het buitekant op die draad tuinstoel in die skaduwee van die bloekomboom gesit en ‘n geelperske geëet. Op die draad tafeltjie was die asbakkie oorvol sigaretstompies, ‘n kwartbottel wodka en ‘n glas waaruit sy af en toe gesluk het.
“Jy was nou die dag see toe,” het sy geantwoord, die perskepit in die tuin in gegooi, ‘n sluk wodka gevat en ‘n sigaret aangesteek. “Met die dat jou Pa al weer in Sentraal is, moet ek in elk geval werk. Ons kan nie weg gaan nie.”
“Maar Ma werk dan nie nou nie,” het ek aangehou. “En ek was laas see toe nog voordat ek in die skool was.”
“Dit is my middag af. Die see is in elk geval vol haaie,” het Ma die gesprek afgesluit, opgestaan en oorgeloop na die buurvrou, Tannie Lettie toe.
Ek was goed vies en baie lus om see toe te gaan. Die ander kinders in die klas het vertel hulle gaan die vakansie weg. Die meeste see toe en die ander Bosveld toe. Ek het vir my klasmaats vertel ek gaan ook see toe, want ek het gehoop Ma sou ja sê. As Sentraal naby die see was, het ek sommer by Pa gaan bly, maar dit was in Pretoria en ver van die see af.
Die volgende dag vertel ek nogsteeds ek gaan see toe. My planne was agtermekaar. Ek gaan wegloop Margate toe, na Ouma toe. Ek was nie eers seker of Ouma ooit nog in Margate gebly het nie, maar dit is waar ons gebly het toe ons die vorige keer see toe was.
Wonder bo wonder verras Ma my toe en laat weet ek gaan see toe! Net ek, want sy moet werk. Ouma het nog in Margate gebly en Tannie Lettie het met die idee vorendag gekom dat ek met die trein soontoe kan gaan. Haar seun, Bennie, was ‘n korporaal in die Weermag en ek gaan saam met hom die trein vang, want hy en klomp van sy vriende gaan ook Margate se kant toe.
Die dag wat die skole gesluit het, het ek nie skool toe gegaan nie. Ek moes die trein om 10:30 die oggend vanaf Florida-stasie na die Johannesburgse stasie haal en dan daar wag tot 18:00 om die trein na Margate toe te haal. Ma het ‘n briefie vir my geskryf wat ek moes wys as iemand my voor 13:00 gevra het hoekom ek nie in die skool was nie. Ma het gewerk die middag en al kon ek die laatmiddag bus gevat het, wou ek my reis met die trein begin. Toe Tannie Lettie vertel het dat die treine vol gaan wees omdat die skole sluit, het ek breed geglimlag toe Ma sê ek hoef nie die laaste dag skool toe te gaan nie.
Ma en Tannie Lettie het die vorige aand te veel wodka afgesluk in die kombuis en het vergeet om vir my te pak. Die oggend was ek vroeg op en het self die tas uit die boonste kas gehaal en gepak. Ma het winddronk gegroet en werk toe gegaan nadat sy my mooi vertel het om nie na vreemdelinge te luister nie en as iemand met my sukkel moet ek na die spoorwegpolisie toe hardloop. Sy het seker gemaak ek het geld en die treinkaartjie en toe my ‘n drankasem-soen gegee en werk toe gegaan. Ek dink sy het toe nog by die haarkapper gewerk.
So teen 08:00 was ek al baie opgewonde. Skielik wonder ek toe of daar slaapgoed in die trein is en gaan pluk ‘n kombers en kussing van my bed af. Ek sit toe ‘n rukkie en dagdroom oor die see en onthou die vorige keer wat ons by Ouma gaan kuier het, was dit ‘n entjie se stap strand toe. Net daar besluit ek my fiets gaan saam met die trein see toe.
Ek het my fiets uit die garage gaan haal, my tas, kussing en kombers op die voorstoep neergesit, die voordeur gesluit en die sleutel onder die blombak weggesteek. Die tas, kombers en kussing het ek op die middelpyp van my fiets se raam gebalanseer en stasie se kant toe gery. Halfpad het ek amper my gat afgeval toe die punt van die kombers in die ketting gegaan het. Die kussing het in die pad geval en op die kombers se punt was ‘n lang oliestreep. Ek het so met my bagasie op die fiets gesukkel, vir ‘n oomblik het ek daaraan gedink om die kussing en kombers net daar langs die pad te los.
By Florida se stasie het ‘n lid van die spoorwegpolisie my onmiddellik voorgekeer en wou weet waarnatoe ek op pad was en hoekom is ek nie in die skool nie, want die skole het nog nie gesluit nie. Ek het hom Ma se briefie gewys en toe help hy my om al my bagasie op die trein te kry.
By die stasie in die middestad van Johannesburg aangekom, het die paniek my amper beetgepak. Daar was baie treine en fluite en geraas en mense en tasse en goed. Ek was baie naby aan trane, toe stamp iemand my nog om ook dat my fiets klaterend val en die kombers en kussing gly eenkant toe oor die vloer. Die spoorwegpolisie het weereens tot my redding gekom. Die man het tot gereël dat hulle sal seker maak ek klim op die regte trein en my na hulle kwartiere toe geneem dat ek my bagasie daar kan los en sommer onder hulle wakende oë daar kon wag ook tot 17:30. Hulle sou ook sommer vir Bennie opspoor wat teen 15:00 se kant daar sou opgedaag het.
Vir middagete het ek vir my ‘n hamburger by ‘n kafee gaan koop. Die tamatiesous het oor my hemp gedrup en my vingers het ek ook aan my hemp afgevee. Terug by die spoorwegpolisie se kwartiere het daar ‘n man met baie blink goeters op sy skouers met die ander gepraat. Hulle het kort-kort in my rigting gekyk.
Toe die man met die blink goeters na my toe loop, het ek onmiddellik gedink ek is in die moeilikheid. Hy het my skerp, maar tog simpatieke oë aangekyk en gevra of Bennie familie van my is.
“Nee, oom,” antwoord ek toe. “Dis ons bure, Tannie Lettie se seun. Hy is in die army en ek moet saam met hom ry, want my ma en Tannie Lettie het so gesê.” En toe, net vir ingeval Bennie moeilikheid gemaak het, “Maar ek ken hom nie. Hy’s baie ouer as ek en ek het hom baie lanklaas gesien en weet net hoe hy lyk,” voeg ek by. Wat die waarheid was, want ek het hom net van sien geken. Ek haal toe weer Ma se briefie uit en wys dit vir hom.
“Waar is jou Pa?” vra hy toe.
“Hy kom eers oor ‘n paar maande terug, oom,” antwoord ek en wonder wat aangaan.
“Jy gaan nie saam met Bennie Margate toe ry nie, maar een van my manne gaan saam met jou” antwoord die man en ek kry so ‘n gevoel dat daar iewers groot kak is. Iemand bring vir my ‘n koeldrank en ek ontspan.
Brink was die man se van gewees saam met wie ek Margate toe gery het. Die kondukteur wou nog kla oor my fiets, maar Brink het my kombers en kussing en fiets opgetel en die kondukteur het nie verder gesukkel nie.
Brink het my alleen gelos in my kompartement en my streng vertel dat hy net langsaan is en dat ek hom moet roep net wanneer ek wil, want hy sal sorg dat ek vir my ouma gaan kuier, maak nie saak wat nie.
Toe die trein wegtrek, het ek die venster oopgeskuif en vir die mense gewaai. Uiteindelik was ek op pad see toe! Laatmiddag het ‘n mistigheid oor Johannesburg se voorstede gehang en die straatligte wat al aangeskakel was, het dit pragtig laat lyk.
Die treinwiele het ritmies tiktak-tiktak-tiktak oor die spore gerol en ek het aanhoudend by die venster uitgekyk. Toe dit donker was, het Brink my gevat om aandete te gaan koop. Ek hoef nie eers daarvoor betaal het nie en Brink het seker gemaak ek borsel my tande daarna en toe vir my gesê as die son weer opkom, is ons amper in Margate.
Ek het nie dadelik gaan slaap nie. Ek het tot laatnag nog die ruite oop gelos en uitgekyk buitekant toe. Die sterre was helder en af en toe kon ek dorpsligte of ‘n plaashuis se ligte sien. Daar was skoon beddegoed in die kompartement en toe ek gaan inkruip het, het ek gou aan die slaap geraak.
Vroeg die volgende oggend het Brink my gevat vir ontbyt en toe ek my oë uitgevee het, was my kombers, kussing en fiets agter op ‘n spoorweg bakkie en laai Brink my by Ouma se huis af. Ouma het my ‘n nat soen op die wang gegee en nog voordat ek uitgepak het, saam met my strand toe geloop terwyl ek stadig op my fiets gery het.
Eers later, toe ek moeg geswem was en langs Ouma op die strand onder die sambreel gesit het, het ek gewonder wat die man by Johannesburg se stasie nou eintlik bedoel het toe hy iets gepraat het van “kontak geslaan in Angola twee dae terug” en “ oorskot nog nie eers in die Republiek nie..”